Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ




O πατέρας μου φανατικός με το Γέρο.
 Κληρονόμησε το συναίσθημα στον Ανδρέα σε τέτοιο βαθμό που  του συγχωρούσε και την απιστία με την Λιάνη, αυτός χριστιανός της «ΖΩΗΣ».
Η απάντηση σε προβοκάτσια για το θέμα ήταν  «μα παιδί μου δεν τον φρόντιζε η Μαργαρίτα ενώ αυτό το κορίτσι τον προσέχει». 
Μετά την μεταπολίτευση είχε αλληλογραφία με τον Γεώργιο Μαύρο, με γράμματα που πύκνωναν στις εκλογές και χωρίς να μάθω ποτέ τι έγραφαν , αν και μπήκα στον πειρασμό να παραβιάσω  το απόρρητο .
Όμως όταν ο Παπαδόπουλος «χάρισε» τα δάνεια έριξε και ένα τσάμικο απ΄τη χαρά του γιατί ξελάσπωσε. Ως εκεί τίποτα άλλο από πολιτική.
 Μούμεινε βέβαια και η προειδοποίησή του όταν το 74 οργανώθηκα στην ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ  «εσύ δεν ξέρεις τι είναι ο καπετάν Γιώτης», καθότι κοντοχωριανοί.
Τον Νοέμβρη του 73 μαθήτρια στο  ΑΠΟΛΛΩΝΙΟ  στην Ακαδημίας, με καθηγητές αστέρια  , τον Πατάκη, μεγάλο εκδότη σήμερα, τον Λυρίτη , τον Αγκαβανάκη κλπ.
Είμαστε μια παρέα παιδιών σε ετοιμασία για εισαγωγικές στην Νομική.
Παρέα  ανομοιογενής  αφού ήταν μέσα η Μαρία η Μαντζουράνη , ο Γιώργος ο Μπένος, ο Γιάννης ο Βασιλάκης, ο Ακης ο Κανελλόπουλος  κλπ
Εγώ δεν καταλάβαινα τι ακριβώς γινόταν διότι, πρίν πάω εκείνη την ημέρα στο φροντιστήριο , άκουγα τον Παπαχρήστο και την Δαμανάκη με εκείνες τις φωνές πολλές φορές τρεμάμενες, όμως δεν είχα γύρω μου τα αντίστοιχα αντανακλαστικά για την κατάσταση με αποτέλεσμα να αισθάνομαι ότι υπήρχαν δύο διαφορετικοί κόσμοι. 
Αυτός του πολυτεχνείου και αυτός της καθημερινότητας της δικής μου στην οποία κανένας δεν ασχολιόταν με τα πολιτικά.
Η πρώτη μου βελωνιά για πολιτική συνειδητοποίηση ήλθε απ΄την Μαρία.
Κατά την διάρκεια της έκθεσης ο Λυρίτης τη ρώτησε «τι κάνει ο αδελφός σου?» και η Μαρία αφού τον κοίταξε από τα μεγάλα μυωπικά γυαλιά της με ψιλοειρωνικό και συνωμοτικό ύφος του απάντησε «που να ξέρω  δεν τον βλέπουμε πια….».
Ο αδελφός της τότε  κρυβόταν.
Μετά απ΄αυτή της την απάντηση μου άρεσε να κάνω παρέα μαζί της διότι ήταν διαφορετική από μένα και ήξερε περισσότερα πράγματα από μένα.
Όμως και εκείνη αποζητούσε την παρέα μου για δικούς της λόγους  και έτσι κολλητέψαμε,μέχρι που έφυγε.
Μετά το μάθημα αποφασίσαμε  και πήγαμε  βόλτα στο πολυτεχνείο, ανακατευτήκαμε με τον κόσμο ,  παιδιά  χωρίς να μιλάμε μόνο να βλέπουμε και να ακούμε.
Αυτό ήταν όλο κι όλο το δικό μου πολυτεχνείο.
Τις επόμενες μέρες που αγρίεψαν τα πράγματα το φροντιστήριο νομίζω δεν έκανε μαθήματα και έτσι δεν ήμασταν στο κέντρο το βράδυ των γεγονότων.
Είναι πολλά τα 45 χρόνια που πέρασαν , αλλά και πολλοί  οι άνθρωποι που δεν  ανταποκρίθηκαν  στην αξία που νόμιζε ο κόσμος ότι είχαν,  επειδή ήταν μέσα στο πολυτεχνείο. Όμως  πάντα θα υπάρχουν και  φωτεινοί άνθρωποι.Ευτυχώς.
Σήμερα έβλεπα την Μέλπω Λεκατσά στην Ερτ και πόσο μου άρεσε . Η ομορφιά  και η δύναμη της ψυχής της γέμισε την οθόνη  όταν περιέγραφε  τη ζωή της στην φυλακή ,  21 χρονών τότε.




Τρίτη, 21 Αυγούστου 2018

Η ΕΛΕΝΗ




Το ζευγάρι  παντρεύτηκε πολύ μεγάλο στην ηλικία και δεν περίμεναν να κάνουν παιδί. Φαίνεται όμως ότι ακόμη υπήρχε καρπός να ανθίσει και έτσι γέννησαν την Ελενίτσα την πανέμορφη. Ένας αγγελος.   Όταν δε έγινε κοπέλλα δεν μπορούσες με τίποτα να την προσπεράσεις  χωρίς να σταματήσεις να θαυμάσεις κορμί και πρόσωπο. Ξανθιά ψηλή  γαλανομάτα και πολύ όμορφη. Κανονική απόγονος της ομηρικής  Ελένης που αλήτευσε στην Τροία και πήρε στο λαιμό της τόσο κόσμο.

Εκεί στην εφηβεία της Ελένης που ήταν πλέον γέροι και οι δύο δεν μπόρεσαν να κρατήσουν τα γκέμια στην ομορφιά και στην νιότη της. Εμπλεξε το κορίτσι με παρέες και μηχανάκια ξεμάκρυνε από αρχές και σχολεία. Κάθε βράδυ έξοδος με τον φίλο της, που είχε μηχανή τούρμπο. Ταβλεπαν αλλά ο λόγος τους χωρίς  ανταπόκριση.

Εκεί στη μεγάλη λεωφόρο γκάζωσε και η μηχανή του έβγαλε φτερά.  Ένα στραβοκούνημα και η μηχανή έφυγε πάνω από το διαχωριστικό και κυλίστηκε στο αντίθετο ρεύμα αφού κοπάνησε στα διερχόμενα.

Τα δυό κορμιά τσακισμένα. Το αγόρι στον τόπο η Ελένη στην εντατική.
Περνούσαν οι μήνες καμμία κίνηση ζωής την είχαν ξεγραμμένη.
Οι γέροι της κουβαράκια πόνου και θυμού μπαινόβγαιναν στο νοσοκομείο περπατόντας με δυσκολία.
Οι γιατροί  και οι νοσοκόμες πολλές φορές χάζεψαν την ομορφιά του αλαβάστρινου κορμιού της , εκεί στην εντατική , όπως το έβλεπαν ακίνητο και διασωληνωμένο.
Ένα κρίμα την ομορφιά της και τα νιάτα της έβγαινε απ΄όλους .

Μετά το εξάμηνο η Ελένη έφυγε οριστικά. Το γέρικο ζευγάρι καταδικάσθηκε να ζήσει μέχρι τα βαθειά γεράματα.  Πολλά  χρόνια μετά το θάνατό της, όταν η κουβέντα ερχόταν στην Ελένη δεν  έκλαιγαν ,δεν θρηνούσαν μόνο σε ρωτούσαν αν την θυμάσαι πως ήταν και τι έκανε .  Στα τελευταία χρόνια πρίν φύγουν και αυτοί πίστευαν πιά ότι κάποια φάρσα ήταν η Ελένη. Μπορεί  και να ήταν μόνο στο μυαλό τους.  Εκαναν την πραγματικότητα οπτασία και φαντασία για να αντέξουν.
Προχθές είχαμε το μνημόσυνό τους πέθαναν με διαφορά μιας μέρας.

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

Φυλακή-δικηγορία


 Φυλακή-δικηγορία

Δίκαζα στο 6 μία τακτική της παλαιάς διαδικασίας. Κάθησα στο έδρανο και περίμενα τη σειρά μου. Δίπλα μου ήλθε και κάθησε ένας συνάδελφος που τον γνωρίζω απ΄το 82 ,δηλαδή τότε που εγώ έμπαινα στην δικηγορία αυτός μέτραγε δεκαετία ήδη. Γερασμένος και ταλαιπωρημένος, αφού είπαμε τις καλημέρες και τα πως είσαι, δεν κρατήθηκα και τον ρώτησα «γιατί συνάδελφε δεν βγαίνεις στην σύνταξη πια δεν κουράστηκες?»   «να βγώ» μου λέει μουρμουρητά « και μετά τι θα κάνω? Θα πηγαίνω στο ΚΑΠΗ?»  συνέχισε με λίγο νεύρο ..όχι μόνο του λέω εγώ … «να πάρεις την κυρά σου και ταξιδάκια»..   «μπα θα βαρεθώ» μου λέει σκεπτικός.. «πάει εγώ δεν μπορώ…. δεν μπορώ να φύγω»….  «δεν έχω τι άλλο να κάνω»…  ανθρωποφάγα δουλειά ..σε απομυζά και δεν σου αφήνει  νού για τίποτα άλλο….
μου θύμησε τον βαρυποινίτη  σε μια ταινία  που δεν ‘ηθελε να εγκαταλείψει τη φυλακή διότι μπήκε νέος και τώρα γέρος δεν ήξερε πως να ζήσει έξω απ΄την φυλακή … φοβάταν να βγεί..

Δημοφιλείς αναρτήσεις